మహిమలో తాను వెలిగితేనే మార్పు సాధ్యం!

Deepam
Deepam

గృహానికి యజమాని ఉన్నట్లుగానే విశ్వానికి దేవుడు యజమానిగా ఉన్నాడు. గృహం విశ్వంలోనిదే. విశ్వాని వేరు కానిదే. అలాంటప్పుడు గృహం కూడా భగవంతునిదే. నేను అద్దెకు ఉంటున్నాను. అంటే అద్దెకు ఉండేవాడు ఇంటిని, ఇంటిలోని సౌకర్యాలను వినియోగించుకుంటాడు. అలా చేయడంలో తప్పులేదు. ‘ఇది నాది అనుకుంటేనే బాధ. ఆ క్షణం నుండే దుఃఖము ప్రారంభమవుతుంది. యజమాని ఇల్లు అద్దెకిచ్చినట్లు పరమాత్మ మనకు సమస్తాన్ని ప్రసాదించాడు. ఇల్లిచ్చాడు. ఒళ్ళిచ్చాడు. కళ్ళిచ్చాడు. కాళ్ళిచ్చాడు. భార్యనిచ్చాడు. భర్తనిచ్చాడు. బిడ్డల్ని అనుగ్రహించాడు. ఆహారాన్నిచ్చాడు. పానీయాన్నిచ్చాడు. ఆస్తులిచ్చాడు. ఆత్మీయుల్ని ఇచ్చాడు. ప్రకృతి నిచ్చాడు. ప్రాణాన్నిచ్చాడు. ఇవన్నీ మనకే. కాని, అవి మనవి కావ్ఞ. బండి రాలేదని ఫ్లాట్‌ఫారం మీద కుర్చీలో కూర్చొని నిరీక్షిస్తున్నాం. బండి వచ్చింది. లేచి వెళ్ళి బండినెక్కాం. ఇంతవరకు మనం కూర్చున్న కుర్చీని త్యజించి వెళ్ళాం. ఎందుకని? అది మనది కాదు. సర్కారు వారిది. వస్తువ్ఞ ప్రభుత్వానిది. వినియోగం మనది.
బండిపోతూ ఉంది. ప్రక్కన కూర్చున్న వారి చేతిలో పత్రిక ఉంది. అడిగి తీసుకున్నాం. చదువ్ఞకున్నాం. విషయాలు తెలుసుకున్నాం. స్టేషను వచ్చింది. వారి పత్రికను వారికిచ్చి దిగిపోతాం. పేపరు ప్రక్కవారిది. వినియోగం మనది.
ఈ ప్రపంచంలో అంతా వినియోగమే. విని అర్థం చేసుకోవడమే. ఈ సత్యం వంటబడితే బ్రతుకే నైవేద్యమవ్ఞతుంది. ఏది లభించినా ప్రసాదంగా భాసిస్తుంది.
బండి రాలేదని కుర్చీలో కూర్చుని నిరీక్షిస్తున్న మనం కాఫీ త్రాగటానికి లేచి వెడుతూ, ”ఏమండీ! నా కుర్చీ చూస్తూ ఉండండి అని చెప్పి వెళ్తాము. అంటే, మళ్లీ వచ్చి వినియోగించుకుంటామని అర్థం. అక్కడ ”నా కుర్చీఅని పలికామే గాని ఆ కుర్చీ మనది కాదని, సర్కారు వారిదని ఇతరులకు తెలిసినా తెలియకపోయినా, మనకు మాత్రం స్పష్టంగా తెలుసు. ”నా కుర్చీఅనేది గౌణమే కాని సత్యం కాదు.
అన్నీ అంతే. కుర్చీలో కూర్చొని బండి వచ్చిన క్షణాన నాది కాదని కుర్చీని వదలి లేచి వెళ్ళినట్లు, మృత్యువ్ఞ ఆసన్నమైన క్షణాన సమస్తాన్ని వదలి ప్రయాణం సాగించాలి.

అద్దె ఇంటిని ఆనందంగా వదలినట్లు, కుర్చీని ప్లాట్‌ఫారమ్‌ పైనే వదలి బండెక్కినట్లు, బండిలో పేపరు చదివి బండి దిగేముందు అది ఎవరిదో వారికిచ్చినట్లు, ఈ ప్రపంచంలో మనకున్నవన్నీ పరమాత్మవే కనుక అతడు ఏ క్షణాన తిరిగి ఇవ్వమని అడిగినా ఆలోచించకుండా హాయిగా తిరిగి అప్పగించడానికి ఎప్పుడూ సంసిద్ధంగా ఉండాలి. ఇలా ఉండేవాడే భక్తుడు. భగవంతునికి ప్రియుడు.

ఈ సత్యాలన్నీ స్పటికం లాగ చక్కగా తెలుస్తూ ఉండినా ‘నాది అనే మమకారాన్ని మనిషి వదలలేడు. మమకారం చర్చించినంత తేలికగా పోదు. అహంకారం ఉన్నంత వరకు మమకారం దూరం కాదు. కనుకనే, ఈ ప్రపంచంలో జీవించి యున్నంతకాలం ఏదో కొంత త్యాగం చేస్తూ పోవాలి. దానం చేస్తూ ఉండాలి. ఇవి చేయటంలో ప్రధానమైన విషయం ‘సేవ కాదు అనే సత్యాన్ని అందరూ గ్రహించలేరు.
సేవ రెండవ విషయం. తనకున్నవన్నీ పరమాత్మనేయని గ్రహించి, పొరపాటున అజ్ఞానంతో తనవి అనుకున్న వాటిని కాదని నిర్ణయించుకోవడమే వాటిని అవసరమైన వారికి ఇవ్వటంలో ఉండే అవగాహన. ఇక్కడ జరిగేది ఎవరికో దానం చేయటం కాదు; మనమెవరిమో, ఏమిటో తెలియకుండా బ్రతకటానికి పునాది వేసిన అహంకారాన్ని తుది మొదలు దహనం చేయటమే. ఇలా చేయటానికి మనకు విశ్వాసం దృఢంగా ఉండాలి.

ఒక్క విశ్వాసము సరిపోదు. రెండు విశ్వాసాలుండాలి.

1) ఇక్కడ నాకున్నవన్నీ నావి కావ్ఞ అనే విశ్వాసం 2) ఉన్నవన్నీ ఉమాపతివేననే దృఢ విశ్వాసం.
నేను ఈప్రపంచ పవిత్రాలయంలో పూజారిని. అన్నిటినీ సమర్పించేందుకే ఇక్కడ నేనున్నాను. సమర్పణలో తిరిగి నాకు లభించేది ప్రసాదము. అదే ప్రశాంతత. అదే పవిత్రత. ఇక ఇలా జీవిద్దాము. నూతన జీవితాన్ని ప్రారంభిద్దాం.

నిత్యనూతనంగా శోభించేందుకు సిద్ధపడదాం. వంటలెన్నో తయారవ్ఞతున్నాయి. అయినా ఆకలిమంటలు తీరటం లేదు. అది వంటవాని తప్పుకాదు. వడ్డించే వాని తప్పు కాదు. తినడానికి అలవాటు పడనపుడు ఎన్ని వంటలు చేసి ఏమి ప్రయోజనం?
మస్తకాలు సిద్ధపడకపోతే పుస్తకాలు చేసేది ఏమీ ఉండదు. బుద్ధి శుద్ధి పడకపోతే బోధలు రుచించవ్ఞ. రుచించినా ఫలితాలను ప్రసాదించవ్ఞ. మార్పును అందరూ వాంఛిస్తారు. మారేందుకు ఎవ్వరూ సిద్ధపడరు. అవ్ఞను. మార్పు చాలా బాధకరమైనవి. అందుచేతనే మారాలనున్నా మనుషులు మారలేకపోతారు. ఎవరు ఎవరినీ మార్చవలసిన పనిలేదు. మహిమలో తాను వెలుగుతూ ఉంటే, మార్పులు రాదలచుకుంటే వస్తాయి. రాకూడదనుకుంటే విశ్రాంతి తీసుకుంటాయి. ఈ అవగాహన రాగలిగితే గొప్ప మార్పు వచ్చినట్లే!