చాలీచాలని దినసరి వేతనాలతో ఇక్కట్లు

Worry about Daily Salary
Worry about Daily Salary

పట్టణాలలో దినసరి వేతనాలకు పనిచేసే కూలీలకు నెలంతా పని దొరుకుతుందనే నమ్మకం లేకపోగా చేసిన రోజుల్లో సైతం అరకొర వేతనాలతో పబ్బం గడుపుతున్నారు. పీల్చేగాలిని తప్పా మిగతా అన్నింటికీ కొంత ధర చెల్లిస్తే గాని దొరకని పరిస్థితి. ఇంట్లోకి వంట సరుకులు, నీళ్లు, కరెంటు బిల్లు, బట్టలు, ఛార్జీలు పిల్లల ఖర్చులు ఇలా ఎన్నో రకాల ఖర్చులతో ఇబ్బందులను ఎదుర్కొంటూ పూట గడుపుతున్నారే తప్పా ఎలాంటి ఆదాయాన్ని భద్రపర్చుకోలేకపోతున్నారు.

సరైన సమయంలో వర్షాలు కురవకపోతే పెట్టుబడి సైతం మీదపడి, అప్పులపాలై, భూములు, ఆస్తులు అమ్ముకొని పట్నాలకు వలసలు వెళ్లి దినసరి వేతనాలకు పనిచేస్తుంటే ఇంకా గ్రామాలలో భూమిలేని వ్యవసాయ కూలీలు, వివిధ కులవృత్తుల కుటుంబాలు సైతం జీవనోపాధికై పట్నాలలో వలస కూలీలుగా స్థిరపడుతుంటారు. ఈ విధంగా పట్నాలలో ఉన్న పేదవారికి అక్కడక్కడ స్థిరనివాసాలు ఏర్పర్చుకున్నా ఇంకొంత మంది పెంకుటిల్లు, గుడిసెలు, టెంట్లతో ఆవాసాలు ఏర్పర్చుకుంటే గ్రామాల నుండి వలస కార్మికులు మాత్రం మురికి వాడలలో ఏదైనా ఖాళీగా ఉన్నా ప్రభుత్వ స్థలాల్లో, రహదారుల పక్కవెంట డేరాలతో తాత్కాలిక గుడారాలను ఏర్పరుచుకొని దినసరివేతనాలకు పనిచేయడం జరుగుతుంది.

ప ట్నం అనగానే ఒక రంగుల ప్రపంచంలా, పెద్దపెద్ద భవంతులు, విలాసవంతమైన జీవితం, హోటళ్లు, షాపింగ్‌ మాల్స్‌, సినిమా థియేటర్స్‌, వాహనాల షోరూమ్స్‌, అన్ని రకాల విద్యాలయాలు, పార్కులు, పబ్‌లు ఇలా ఎన్నో, మరెన్నో కన్పిస్తాయి. మిత్రులు కానీ, బంధువ్ఞలెవ్వరైనా పట్నంలో ఉంటే వారిని ఎంతో అప్యాయంగా, ప్రేమతో, పట్నం వాసులని గౌరవిస్తుంటాం. కానీ నేటి వర్తమాన కాలంలో పట్టణ సంస్కృతి, జీవన విధానం గ్రామాలలోకి వచ్చింది. అయినా పట్నంలో విలాసవంతమైన జీవనం గడపాలంటే ధనవంతులు, వ్యాపార స్తులు, ఉద్యోగులకే పరిమితం కానీ పేద, మధ్యతరగతి కుటుంబాలు పడే ఇక్కట్లు వర్ణించలేని విధంగా ఉంటాయి. ఏ పట్టణాన్ని తీసుకున్నా అత్యధిక శాతం ప్రజలు దారిద్య్రరేఖకు దిగువ్ఞన ఉన్నవారే ఉంటారు. వారి ఆర్థిక పరిస్థితుల కారణంగా అక్షరాస్యత గావించలేక, చదివిన ప్రాథమిక విద్యకే పరిమితమై కుటుంబ పోషణ నిమిత్తం, అవసరాల దృష్ట్యా దినసరి వేతనాలకు వివిధ రకాల పనులను చేస్తూ జీవనం గడుపుతుంటారు. అక్షరాస్యత కలిగిన కొంత మంది నెలసరి వేతనాలకు పనిచేస్తుం టారు. ఇప్పుడున్న పరిస్థితుల్లో గ్రామాలల్లో భూగర్భజలాలు ఎప్పడి నుండో అంతరించిపోతున్నాయి.

కేవలం నదులు, సరస్సులు, చెరువ్ఞలు ఉన్న చోట్ల చుట్టుపక్కల అక్కడక్కడ నీటి సదుపాయం మినహాయిస్తే మరెక్కడా కనిపించని పరిస్థితి. వ్యవసాయదారులు వర్షాలపై ఆధారపడి పంటలు వేస్తే, పంట చేతికొచ్చే దాకా నమ్మకంలేని పరిస్థితి. సరైన సమయంలో వర్షాలు కురవకపోతే పెట్టుబడి సైతం మీదపడి, అప్పులపాలై, భూములు, ఆస్తులు అమ్ముకొని పట్నాలకు వలసలు వెళ్లి దినసరి వేతనాలకు పనిచేస్తుంటే ఇంకా గ్రామాలలో భూమిలేని వ్యవసాయ కూలీలు, వివిధ కులవృత్తుల కుటుంబాలు సైతం జీవనోపాధికై పట్నాలలో వలస కూలీలుగా స్థిరపడుతుంటారు. ఈ విధంగా పట్నాలలో ఉన్న పేదవారికి అక్కడక్కడ స్థిరనివాసాలు ఏర్పర్చుకున్నా ఇంకొంత మంది పెంకుటిల్లు, గుడిసెలు, టెంట్లతో ఆవాసాలు ఏర్పర్చుకుంటే గ్రామాల నుండి వలస కార్మికులు మాత్రం మురికి వాడలలో ఏదైనా ఖాళీగా ఉన్నా ప్రభుత్వ స్థలాల్లో, రహదారుల పక్కవెంట డేరాలతో తాత్కాలిక గుడారాలను ఏర్పరుచుకొని దినసరివేతనాలకు పనిచేయడం జరుగుతుంది. పట్నాలలో ఎక్కువగా ఇళ్ల నిర్మాణంలో కూలీలుగా పని లభిస్తుంది. దానికోసం పొద్దునే లేచి, పనులు ముగించుకొని ఉదయాన్నే రోడ్డు మీదకి వచ్చి గుంపు గుంపులుగా నిలబడి పనికోసం వేచి చూస్తారు. ఆ అడ్డా దగ్గరికే మేస్త్రీలు వచ్చి వారికి కావాల్సినంత మందిని కూలీకి తీసుకెళతారు. ఒక్కొక్కసారి కొంత మందికి పని లభించకపోయినా ఆశ్యర్యంపోనక్కర్లేదు. పట్నానికి దగ్గరలో ఉండే తోటలలో వివిధ పార్కులలో, షాపులలో, ఫ్యాక్టరీలలో, కంపెనీలలో, భిన్న చోట్ల సహాయక వ్యక్తులుగా, నీళ్లుపెట్టడానికి, ఊడ్వడానికి, విభిన్న రకాల పనులను వెతుక్కోవడం జరుగుతుంది.

మహిళలు ధనవం తుల, వ్యాపారస్తుల, ఉద్యోగుల ఇళ్లలో వంట మనుషులుగా, పిల్లలను చూసుకోవడానికి పనిమనుషులుగా చేస్తుంటారు. మగవారికి నిర్మాణ రంగంలో, మూటలు మొయడానికి, ఇళ్లకు రంగులు దిద్దడానికి, హోటళ్లు, రెస్టారెంట్లు, సినిమాహాళ్లు, కాపలాదారులుగా ఉండటానికి, భిన్నరకాల పనులను చూసు కుంటూ, చేసుకుంటూ ఉంటారు. ఏదైతేనేమి గ్రామాలలో కంటే పట్నాలలో ఏవో ఒక రకమైన పనులు లభించిన, వారిచ్చే వేతనాలు సరిపోగా అష్టకష్టాలపాలు కావడం, దీనికితోడు రోజురోజుకు అన్నిటా ధరలు పెరగడం మూలంగా తీవ్ర ఇబ్బందులను ఎదుర్కునే పరిస్థితి దాపురిస్తుంది. పట్టణాలలో దినసరి వేతనాలకు పనిచేసే కూలీలకు నెలంతా పని దొరుకుతుందనే నమ్మకం లేకపోగా చేసిన రోజుల్లో సైతం అరకొర వేతనాలతో పబ్బం గడుపుతున్నారు. పీల్చేగాలిని తప్పా మిగతా అన్నింటికీ కొంత ధర చెల్లిస్తే గాని దొరకని పరిస్థితి. ఇంట్లోకి వంట సరుకులు, నీళ్లు, కరెంటు బిల్లు, బట్టలు, ఛార్జీలు పిల్లల ఖర్చులు ఇలా ఎన్నో రకాల ఖర్చులతో ఇబ్బందులను ఎదుర్కొంటూ పూట గడుపుతున్నారే తప్పా ఎలాంటి ఆదాయాన్ని భద్రపర్చుకోలేకపోతున్నారు. పట్టణాలకు, గ్రామీణ వలసలను ఆపాలి.

అక్కడే ప్రభుత్వం తరపున జాతీయ ఉపాధి హామీ పథకాలను కట్టుదిట్టం చేస్తూ పలువ్ఞరికి ఉపయోగకరమైన పనులు చేయిస్తూ, నేటి ఖర్చులను పరిగణనలోకి తీసుకొని దినసరి వేతనాలను పెంచి, ఎక్కువ రోజులు పనిని కల్పించేందుకే కృషి చేయాలి. పట్టణాల్లో సైతం దారిద్య్రరేఖకు దిగువనున్న పేద ప్రజలకు ప్రభుత్వం జాతీయ పట్టణ ఉపాధి హామీ పథకాన్ని ప్రారంభించి, చెట్లను నాటడమేకాకుండా నాటిన చెట్లకు నీళ్లు పోయడమో, పరిశుభ్రతకు సంబంధించిన పనులను కల్పిస్తూ, పట్టణ ఖర్చులను చూసి, దినసరి వేతనాలను ఇవ్వాలి. పక్కాఇళ్లులేని వారికి, మురికి వాడల్లో నివసించేటటువంటి పేదలపై సర్వేలు నిర్వహించి ప్రభుత్వ స్థలాలలో వారికి ప్రభుత్వమే తమ స్వంత ఖర్చుతో పక్కాఇళ్లను నిర్మించి ఇవ్వాలి. అలాగే పట్టణాలలో విధించే పన్నుల నుండి ఇలాంటి పేదలకు రాయితీలివ్వాలి. ప్రభుత్వపరంగానే ఒక వ్యవస్థను రూపొందించి కుటీర పరిశ్రమలు, చిన్న చిన్న వస్తువ్ఞలను తయారు చేసే కంపెనీలను ప్రారంభించి, పట్టణ పేదలకు అందులో పనిచేసే అదృష్టాన్ని కల్పించాలి.వారి పిల్లలకు ఉచితంగా నాణ్యమైన విద్య, వైద్యసదుపాయాలను కల్పించి, వారికి అండగా నిలవాల్సిన అవసరం ఉంటుంది. పెరుగుతున్న ధరలను అర్థం చేసుకొని, ప్రభుత్వమే నేరుగా కల్పించుకొని మహిళలకు, పురుషుల దినసరి వేతనాలను పెంచాల్సిన అవశ్యకత ఎంతైనా ఉంది. పట్టణాలలో ఉండే పేదవారిపై అధికారులు, వ్యాపారస్తులు, ధనవంతులు ఎలాంటి అజమాయిషీ చేయకుండా వారిని గౌరవప్రదమైన మాటలతో సంబోధించేవిధంగా చర్యలు తీసుకోవాలి.పట్టణాలంటేనే వ్యాపారానికి పుట్టినిల్లు. ధనవంతులు స్థాపించే వ్యాపారాలలో పనులు చేయాలంటే కూలీలు చేయాల్సిందే. అలాగే ఇంటిపని, వంటపని, తోటపనులు చేయడానికి ఇంటి కాపలకాయడానికి, ధనవంతులు చేసుకోలేని ప్రతి పనిని పేదవారే చేస్తారనడం నిజం. ఒక వారం రోజులు తాము చేసే పనులను ఆపితే కడుపు మండి, కంపు వాసనలతో కొట్టుకుపోతారు. అందుకోసం ప్రభుత్వం పట్నాలలో ఉండే ప్రతి ఒక్కరు వీరిపట్ల దయాగుణంతో మెలుగుతూ గౌరవాలను ఇచ్చిపుచ్చుకుంటూ మెలగాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది.

  • పోలం సైదులు