‘హరిత’ విప్లవం మాటున అన్నదాత కష్టాలు

Indian Farmer Sarrow (file)
Indian Farmer Sarrow (file)

‘హరిత’ విప్లవం మాటున అన్నదాత కష్టాలు

హరిత విప్లవం కారణంగా దేశ వ్యవసాయ ముఖచిత్ర మే మారిపోయింది. సంప్రదాయ సేద్యం ఒక్కసా రిగా ఆధునిక రూపు సంతరించుకుంది. ముఖ్యంగా వరి, గోధుమ పంటల్లో హరిత విప్లవం పెను మార్పులనే తెచ్చిం ది. పంటల సరళీ అనూహ్యంగా మారింది. ఉత్పత్తి ఉత్పాదక తల్లో కదలిక మొదలైంది. యాంత్రీకరణ విస్తరిం చడంతో సేద్యపనుల్లో వేగం పెరిగింది. ఆధునిక వ్యవసాయానికి అం కురార్పణ జరిగింది. వరి, గోధుమ పంటల్లో సంప్రదాయ కంగా రైతులు ఊహించని విధంగా రెట్టింపు దిగుబడులు సాధ్య పడ్డాయి.

హరిత విప్లవం వచ్చాక అధిక దిగుబడుల కోసం సంప్ర దాయకంగా వాడే పశువ్ఞల పేడస్థానే రసాయన, క్రిమిసంహార కాల వాడకం పెరిగింది. ఇది దిగుబడుల్ని ప్రభావితం చేస్తుం డటం రైతుల్ని ఆకర్షించింది. సంప్రదాయ పద్ధతులకు తిలోద కాలివ్వడం అప్పుడే మొదలైంది. అయితే హరిత విప్లవం కొన్ని పంటలకే ముఖ్యంగా వరి, గోధుమ వంటి పంటలకే పరిమితమైందనే ఆరోపణలు ఎక్కువగా రైతుల నుంచి వస్తున్నాయి.ఏదేమైనా సంప్రదాయ పంటలైన జొన్న, సజ్జ, కొర్ర రాగులతోపాటు పప్పుధాన్యాలు,

నూనెగింజల పంటలకు ఆదరణ తగ్గింది. ఈ పంటల విస్తీర్ణం క్షీణించడంతో పాటు ప్రజల్లో వాటి వినియోగం సైతం తగ్గడంతో మన ఆహారం లో పోషకాహార స్థాయి పడిపోయింది. అనారోగ్యసమస్యలు రానురాను పెరుగుతున్నాయి. ఇది ప్రజల జీవన ప్రమాణాలను దెబ్బతీసింది. హరిత విప్లవంతో సాధించిన ప్రగతి కొన్ని రంగా లకే పరిమితం కాగా, అది తెచ్చిన అనర్థాలు విస్తృతస్థాయిలో నష్టాలు కలిగిస్తున్నాయి. హరిత విప్లవం తరవాత దేశం ఆహారో త్పత్తుల్లో స్వావలంబన సాధించిన మాట నిజమే కానీ అదే సమయంలో రైతుల ఆదాయాలూ మరింత క్షీణించాయి.దేశానికి ఆహార ధాన్యాలు అందించే రైతులు ఒకపూట తిండికి నోచుకోలేని పరిస్థితులు దాపురించాయి

ఆహారభద్రత చట్టం తీసుకొచ్చినా, లక్ష్యాలసాధనకు కీలకమైన అంశాలను ప్రభుత్వాలు పట్టిం చుకోక పోవడం శోచనీయం. ఎంతసేపూ ఉత్పత్తి, పంపిణీ గురించే తప్ప ఆ ఉత్పత్తి సాధనకు అనుసరించాల్సిన వ్యూహాలపై శ్రద్ధ పెట్టడం లేదు. గ్రామస్థాయిలో విస్తరణ యంత్రాంగం అందుబా టులో లేకపోవడం పెద్దలోపం. మన అవసరాలెంత, ఎంత పం డించాలి,

ఏ మేరకు పండిస్తే ఎంతెంత ధరలొస్తాయని చెప్పేవారే లేరు. గ్రామీణ రైతుస్థాయికి సాగు సలహాలందడం లేదు. ప్రభు త్వం నిర్ణయించిన మద్దతు ధరలూ రైతుకు దక్కడం లేదు.పంట నూర్చినప్పుడు ధరలు పడిపోతాయి.కొద్ది నెలల తరువాత మళ్లీ పెరుగుతాయి. తెచ్చిన అప్పులు తీర్చేందుకు 80 శాతం రైతులు కల్లాంలోనే పంటను తెగనమ్ముకుంటున్నారు. లాభమంతా వాటి ని కనిపెట్టుకున్న వ్యాపారులకు చేరుతోంది.ఇలాఅన్నింటా దోపిడీ పర్వంతో దేశంలో అత్యధిక శాతం రైతులు అప్పుల ఊబిలో కూరుకుపోయారని జాతీ య సర్వేలు తేల్చి చెప్పాయి. ఏడేళ్ల క్రితం 2009-10లో క్వింటా వడ్లు ఉత్పత్తి చేయాలంటే రూ.645 ఖర్చయ్యేది.2015-16 నాటికది రూ. 1,324కు పెరిగింది. నేటికి క్వింటా వడ్లకు మద్దతు ధర రూ. 1,410కి మా త్రమే చేరింది.

ఇదంతా ప్రభుత్వ లెక్క. వాస్తవ ఖర్చులు పరిశీ లిస్తే ఇంకెంతో ఎక్కువగా ఉంటాయి. ఏ విధంగా చూసినా ఖర్చు కు, ఆదాయానికి పెద్ద వ్యత్యాసం లేదన్న సంగతి సుస్పష్టం. కొన్ని పంటల సాగులో ప్రపంచంలో అగ్రస్థానంలో ఉన్న భా రత్‌, అవేపంట ఉత్పత్తుల్ని సొంత అవసరాల కోసం చిన్న చిన్న దేశాల నుంచి దిగుమతి చేసుకోవాల్సిన దుస్థితి ఏర్పడింది. ఈ పరిస్థితుల్లో ఉత్పత్తులు పెంచడంతోపాటు వాటికి విలువ జోడిం చడం అత్యంతకీలకం. అందుకు తగిన అవకాశాలను కల్పించాల్సి ఉంది. ఆ దిశగా రైతుల వద్దకు వెళ్లి శాస్త్రీయ పరిజ్ఞానాన్ని అం దించలేకపోతున్నారు. రాష్ట్రాల వారీగా వివిధపంటల్ని అధికంగా పండించే ప్రాంతాలను గుర్తించి వాటిని క్లస్టరుగా విభజించి ప్రభు త్వ, ప్రైవేటు రంగాల్లో విస్తృతంగా ఏర్పాటయ్యేలా చూడాలి.

– రవికుమార్‌